~**~ กรุ๊งกริ๊ง ~**~กรุ๊งกริ๊ง~**~กรุ๊งกริ๊ง~**~

วันนี้เป็นวันที่ซวยที่สุดในรอบหลายๆวันที่ผ่านมา กริ๊งทำกระเป๋าสุดรักหายและในนั้นมีเงิน1พันบาท แบงค์พันใบเดียวโดดๆ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ เช้าวันนี้กริ๊งออกจากบ้านประมาณ 6 โมงครึ่ง กะว่าจะไปถึงมหาลัยเร็วๆแล้วทีนี้ไม่มีตังค์ค่ะในกระเป๋าสุดรักมีเพียงแบงค์พันใบเดียว ก็เลยกะว่าจะไปเซเว่นเพื่อไปแลกเงิน แล้วก็เอากระเป๋ามาถือไว้ เดินไปเพียงแค่ช่วงรถคันเดียวกริ๊งก็รู้สึกว่ากระเป๋าไม่อยู่แล้ว เลยหาในมือ ปรากฎว่าไม่มี แน่นอนว่ามันต้องตกแน่ๆ ก็เลยเดินกลับไปที่เดิม เพียงแค่ช่วงรถคันเดียวจริงๆค่ะ เดินกับมาไม่มีแล้ว มีเพียงเด็กม.ต้นเพียงไม่มีคน กริ๊งก็เลยถามว่า น้องเห็นกระเป๋าพี่ตกมั้ยค่ะ น้องบอกว่าเห็นคนหยิบไปแล้ว ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกเลย มองไปตรงข้ามมีป้อมตำรวจ ด้วยความที่ความสัณชาตญาณไวกว่าร่างกายก็พาตัวเองเดินไปที่ป้อมเลยค่ะ เคาะประตูเรียกตำรวจออกมาเลย กระเป๋านู๋หายค่ะ เพิ่งเดินไปได้นิดเดียวเองเดินกลับมากระเป๋าก็หายไปแล้ว มีพยานเห็นว่ากระเป๋านู๋ตก ตำรวจก็เลยเรียกเด็กคนนั้นมาถาม น้องบอกว่า เห็นแม่ค้าร้านที่กริ๊งเพิ่งเดินผ่านมาหยิบไป น้องบอกว่านู๋เห็นเค้าหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วเปิดดูข้างในมีแบงค์พัน โอว..แม่เจ้า แสดงว่าเด็กเห็นจริง นังแม่ค้าใจบาปเห็นเด็กคุยกับตำรวจแล้วชี้ไปทางมัน มันก็รีบร้อนตัวเดินออกมาจากร้าน แล้วออกมาปฏิเสธแบบสุดๆ แล้วก้เริ่มด่าเด็กว่าอย่ามามั่วนะ ... มากมาย ... น้องก็เริ่มมีน้ำตามาคลอๆทำท่าจะร้องไห้ เราก็เลยเปลี่ยนเรื่องชวนน้องคุย คุยๆไปก็รุ่นน้องที่โรงเรียนเราเอง แล้วก็หันไปคุยกับพี่ตำรวจพี่เค้าบอกว่า ถ้าอีแม่ค้าใจสกปรกคนนั้นมันไม่ให้ค้นก็จบ แล้วเค้าก็ถามว่าจะไปโรงพักมั้ยหล่ะ ไปแจ้งความลงบันทึกประจำวันไว้ก่อน แต่ก็เท่านั้นแหละ คนเค้าไม่คืนอ่า อีแม่ค้าร้านข้างๆก็ใจร้าย ช่วยกันปกปิด สงสารตัวเองจัง ใจหายไปเลย เงินอ่าไม่เท่าไหร่นะ แต่กระเป๋านี่ดิ กระเป๋าใบนั้นถึงมันจะราคาเพียงแค่ไม่กี่บาทแต่มันมีคุณค่าทางจิตใจมาก เฮ้อ...เสียดายมาก เสียดายกระเป๋ามาก..ขอโทษนะ ขอโทษด้วยที่รักษามันไว้เอาไม่ได้ ไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่กริ๊งไม่เคยรักษาของที่คุณให้ไว้ได้เลย เสียใจมากๆ ก็เลยโทรไปขอโทษเจ้าของกระเป๋า เค้าก็ปลอบใจว่าไม่เป็นไร กริ๊งไม่ได้ตั้งใจให้มันหายนี่นา แล้วก็เลยบอกว่าเดี๋ยวจะหามาให้แต่ในความรู้สึกของกริ๊งมันก็คงไม่เหมือนเดิม กริ๊งไม่เคยจะรักษาอะไรที่คุณให้ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นสร้อยที่คุณทำเองกับมือซึ่งมันมีความสำคัญกับความรู้สึกกริ๊งมาก จนมาถึงกระเป๋าใบนี้ หรือแม้กระทั่งความรักของเรา กริ๊งก็ยังรักษาเอาไว้ไม่ได้ กริ๊งเสียใจมาก คุยไปก็ร้องไห้แบบสุดๆ ร้องไห้แบบมากมาย ร้องจนตาบวมลืมตาแทบจะไม่ขึ้น ร้องจนปวดหัวมากๆทั้งวัน เพื่อนๆที่แสนดีในการอบรมก็พยามจะถามว่ากริ๊งเป็นอะไรรึป่าว กริ๊งไม่สบายเหรอ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ กริ๊งก็แค่ร้องไห้จนปวดหัวมากแค่นั้นเองและวันนี้ก็เป็นวันที่กริ๊งไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเป็นไข้!!! เป็นไข้แบบว่า ใครที่มาจับตัวกริ๊งก็ตกใจกันทั้งวัน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพียงแค่กระเป๋าที่รักหาย+การร้องร้องไห้+ความเสียดายกระเป๋าอย่างสุดซึ้ง จะทำให้อุณหภูมิในร่างกายพุ่งปรี๊ดขนาดนี้ เหนื่อยจัง..ตัวร้อน อยากจะนอนก็นอนไม่ได้ กินแต่ยาไม่กินข้าว เซ็งอ่ะ ไม่อยากกินข้าวเลย หมดแรงใจจะทำอย่างอื่นต่อเลย แต่สัญญาค่ะว่าวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างจะดีขึ้น ดีจนแบบว่าไม่รอยน้ำตาเหลือแล้ว...ขอไว้อาลัยให้กับของที่เสียไป ถ้าเรามีบูญจะได้อยู่กันจริงๆ กลับมานะ กริ๊งจะรอ ถึงแม้การรอคอยนั้นจะไม่มีจุดหมายปลายทางก็ตาม...